۱۳۸۹ آذر ۸, دوشنبه

آزمون استخدامی "کشکسابی مولانا بدپیله" (سؤالات ادبیات سیاسی) -2


ا- شعر زیر درباره کیست و به چه موضوعی اشاره دارد؟

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن، خواب است و بیدارش کند

الف) مهدی هاشمی، در این جا خانواده ی ایشان اقرار می کنند که او به رفتارهای غیر اخلاقی اشتهار دارد (خوابیدن زیر نسترن) ولی چون می ترسند قاطی کند و برای همیشه از کشور خارج شود، به او چیزی نمی گویند.

ب) مهندس موسوی، این شعر مربوط به 20 سال سکوت ایشان است و این که ایشان در این مدت به جای کارهای سیاسی و هزینه دادن برای اصلاحات، مشغول فعالیت هنری بوده و از خودشان هنر درمی کرده اند (خوابیدن زیر نسترن، کنایه از احساسات لطیف و شاعرانه)

ج) مصطفی تاجزاده، همسر ایشان در جمع خصوصی با حضور خانم رهنورد تعریف می کند که تاجزاده در زندان اقرار نکرده و در حال خوش گذرانی است و اصولا در سلول او همه چیز هست. لذا می ترسم که اگر من مصاحبه ای جنجالی کنم، همان ها را از او بگیرند.

د) مهدی هاشمی، در این جا خانواده ایشان برای قوه قضائیه کرکری می خوانند که او از کشور خارج شده و دست کسی به او نمی رسد (خوابیدن زیر نسترن کنایه از حاشیه ی امنیت است).

***************

2- بیت: « گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد / جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست"، یعنی چه؟

الف) وزیر محترم اطلاعات معتقد است اگر کوچک ترین حرکتی از سران جنبش سبز (خس و خاشاک) سر بزند، از دید سربازان گمنام دور نخواهد ماند.

ب) اوس محمود معتقد است ملت شجاع و همیشه در صحنه تمام حرکت های امریکا در منطقه را زیر نظر دارد و اجازه نمی دهد حتی یک سر سوزن وارد آب و خاک این کشور شوند.

ج) احمد توکلی می گوید که مرکز پژوهشهای مجلس، تمام مسائل و آمارهای کشور را به دقت رصد می کند و این که می گویند آمار مرکز مهمل است، مهمل است.

د) دکتر فرزین سخنگوی طرح هدفمندی یارانه ها، می گوید که تمام حرکات بازاریان و انبارداران را زیر نظر دارد و اجازه نمی دهد حتی قلم کالا، گران یا احتکار شود.

۱۳۸۹ آذر ۲, سه‌شنبه

ناز و نِفس! (به لهجه ی مشهدی)


اَگِه چِلصد خَسِِه گارم دمِ دَس دِشتَه بِشی
به خدا حیفه ، که تو میل قِفَس دِشتَه بِشی!

توی پستو نَخِزی ، حال که تو مِیدون مِتِنی
هر قِدَم، صدتا خَطَرخوا ، پیش و پَس دِشتَه بِشی!

مو خَطِر خوایِ تویُم، کاشکِه تویَم ما رَه بِخِی
رو هوا رات مُبُرُم، کاشکِه هَوَس دِشتَه بِشی!

جیگرت زیر جیگرُم، دوتا جیگر دِشتَه بِشُم
نِفسُم توی نفسِت، دوتا نِفَس دِشتَه بِشی!

لب شیرین عسلیتَه مو ماخوام هی بُمُکُم
هرچی اَم رویِ تُرُش، اخمِ مِلَس دِشتَه بِشی!

تو اگر با مو باشی ، کارِه به هیچ کس نِدِرُم
نُمُخوام ای که تویَم کارِه به کس دِشتَه بِشی!

نِفَسُم پس می شینَه ، وَختِه سینه رّ جلو مِدی
ما رَه کوشتی نِمِخَه چاقو به دَس دِشتَه بِشی

تا نِفَس دِشتَه بِشُم، نازِتَه با جون مِخِرُم
تو ایشالا همیشه ناز و نِفَس دِشتَه بِشی!

۱۳۸۹ آذر ۱, دوشنبه

جِوات! (به لهجه ي مشهدي)

گفته بودي، اِندِ كلاس، تو شهر ما تو هستي!
يواش برو! با هم بِرِم، نيفتي دَستي دَستي!
خيال نكن رنگ موهات، به روز و با كلاسَه
موهايِ ما، خاکستری،  كُخِ زيرِ پلاسَه!
تو چِشمِ مو نگا بُكُن، تا لنزُِمَه بيبيني!
عينك دودي، قِديميَه، كجا رَه تو ميبيني؟!
موهاي مو، جِلا دِرَه يا دُمب اسبِ جولون؟!
كِلاس ايَه، تو كِلاسا، زمستون و تابستون!
كِش به موهام نِمِِگذَرُم، ليزَه موهام! خوشگلَه!
نِه فِك كني پول نِدِرُم، كِش خِريدن مشكلَه!
«همراهِ» تو، خِشَنگ تره يا «پيجرِ» نازِ مو؟!
كفشايِ تو چراغ دِرَه يا «واكمنِ» جازِ مو؟!
اي به كنار! خواستَه بودي گومشُدَه پيدا بشَه!
گومشُدَه پيدا شدَه جونُم! چي مي گي؟ ها، مِشَه!
اي كه ميبيني از  همَه سرتَرَه، باسِواتَه
گومشُدَه تا، عزيزتا، همسِدَه تا، جِواتَه!

يَرِه گَه! (به لهجه یِ مشهدی، در راستای مبارزه ی اکید و شدید با بدحجابی!)

َيرِه گَر مُگُم: «برو، سوسول بَزي به پا نكن!»
پر رو، وِي مِستَه مِگَه: «دلُم مِخُه نگا نكن!»    
مُگُمِش: «حيفِ تويَه! بسّه ديگَه! خَنَه بمان!
خودِتَه هم رِديفِ  رَپا و پانكيا نكن!»
بي حيا زُل مِزِنَه تو چشمام و بِزِم مِگَه:
«جوش بي فَيده نزن! اي جور، ما رَه سيا نكن!»
مُگُمِش: «جون دِلُم! حرفِ مو رَه به گوش بيگير!
اي جوري خودته قَطي پارتيِ  اِكسيا نكن!»
مِگَه: «مو خوب ِمِدُنم چكار كُنُم؟! كجا بُرُم؟!
خونِتَه كيثيف نكن! داد و هوار به پا نكن!»
از خِواص در مُرُم و خيز مِزِنُم بِزِش بُگُم!
دستُمَه مي گيرَه مِگَه: «گوش به چِرَندِ ما  نكن!»
مُگُمِش: «جونِ ننه ت، ريخت و قيافَتَه بيبين!
عينهو دخترايَه! خودتَه اي جور «آرا» نكن!»
مِگَه: «اي حرفا چيَه؟! از دخترا  كم نِدِرُم!
با اي حرفا خودِتَه پيشِ ما روسيا  نكن!
اَگِه مردم بِدِنَن كه تو چِقَد جِوات شدي!
همگي  هوت مِكِنَن! ديگَه از اي كارا نكن!»
مُگُمِش: «يَعنِه مِگي، سوسول بَزي تِرَقيَّه؟!»
مِگَه: «اي بابا! از اي اختلاطايْ بيجا نكن!»
مگمش: «حق نِدِري بيرون بِري، بدونِ مُو
اَگِرَم مِري، برو،  آستيناتَه كوتا نكن!
تُنبونِ بلند بُپوش با دامن گل مَگُلي!
بعد از اي، ديگه به پات شِلوارِ برمودا نكن!؟»
مِگَه: « واز، دِري بِرام حرفاي یامُفت مِزِني
جوش نزن يَرَه! ديگَه سر به سرِ زَنا نكن!»
مُگُمِش: «قِرتي!  الآن ميام  بِزِت نِشون مُدُم
در مِرَه، مِگَه: غِلَط! خودتَه اسير بلا نكن!»

نازِ نگاهِ تو! (به لهجه ي مشهدي)


بس که از چَشمِ تو شِعرای خِفَن سر مِزِنَه
بِرِیِ خوندنشا، قلبِ مو  پرپر مِزِنَه!

ما که حیرون شُدِم از نازِ نگاهِ تو، بِرار!
دلبریت دِرَه رو دستِ صد تا دلبر مِزِنَه!

هرکی غمگینَه و دل شيکَستَه و دربِدَرَه
شب تا صُب، اینجِه پلاسَه و بِزِت سر مِزِنَه!

اَگِرَم، گومِت كِنَه، صُب تا غروب، به يادِ تو
آه و نالَه مِكِنَه، تا خَنَه شا، عَر مِزِنَه!

ما زِمین خوردَه تِم، ای شِيطونِ نازِ ناقُلا!
دلِ ما، به شوقِ تو، خودشَه به هر در مِزِنَه!

وَختِه كه تو رَه مي بينَه، سبز و باصِفا مِشَه
چون مثِ باروني که تو کوها، جَرجَر مِزِنَه!

دلِ مو، حال مِكِنَه به يَگ نگاهِ مستِ تو
وَختِه كه پيشِ تويَه، هَف هَش تا ساغر مِزَنَه!

ديگَه، هيچ جا  نُمُرُم، مشهدِرَه عشقَه، داداش!
چون كه سازِ عشقِرَه، چَشمِ تو مَحشَر مِزِنَه!

تو بيا پيشِ خودُم، اَتيش پَرَه! بِرِيْ خدا!
نِمِگي اينجِه، يكي دلش بِرات پَر مِزِنَه؟!

اَگرَم نَيِي، ميام مُدُزدُمِت هَمي روزا!
نَگي عشقُم از اي لافا، ديگَه كمتر مِزِنَه!






ما از اي  فرهادِ بي كِلَه، كه بِيتَرِم، يَرَه!
كه به بيستون مِرَه و اي در و او در مِزِنَه!

شيرين او رَه نِمِخَه، با خسروَه سر مِكِنَه
امّا اي پر رو، وازَم، خودشَه به او در مِزِنَه!

ما فِقط، ميخِ تويِم، همينجِه، هيچ جا نِمِرِم!
تيشه يِ عشقِرَه، قلبِ ما قاييم تر مِزِنَه!

پس وازَم خودُم، بيا، جاي ديگَه نرو، جيگر!
عاشقايْ ديگه رْ، وِلِش! نبضِ مو تُن تر مِزِنَه!

الهی، بدپیلَه قربونت بِرَه، جونِ دلُم!
که صِفايِ تَنِ تو، طعنه به مرمر مِزِنََه!
Powered By Blogger

یه نظر حلاله! بده ، بعد برو!

kzvo,hid





Powered by WebGozar

بگرد و پیداش کن